Een Mens
van bij Ons.✸
Mark De Block is een gepensioneerde leerkracht uit Zele die nooit echt is gestopt. Niet met schrijven, niet met mensen opzoeken, niet met het leven documenteren. Dit is zijn portret.
de film.
Mark De Block ging op 28 juni 2018 met pensioen. Zijn laatste werkdag, en tegelijk ook zijn verjaardag. Mensen waarschuwden hem toen voor dat bekende "zwarte gat", maar daar lijkt hij nooit echt in gevallen te zijn.
In dit documentair portret volg je hoe zijn leven er vandaag uitziet. Niet in grote gebeurtenissen, maar in de kleine dingen die zich blijven herhalen. 's Ochtends aan de ontbijttafel, in zijn hof tussen de kippen, onderweg met de fiets, op de markt op dinsdag, of 's avonds aan de kaarttafel. Een ritme dat er gewoon is, week na week.
Tegelijk zie je ook waar hij zich mee blijft bezighouden. Mark is altijd iemand geweest die met mensen bezig is. Vroeger als leerkracht, later via zijn rubriek 'Mensen van bij Ons', en vandaag in de boeken die hij schrijft over het leven in Zele. Verhalen verzamelen, luisteren, doorgeven. Daar is hij nooit mee gestopt.
in beeld.
een aantal foto's uit Marks leven.
wat ik heb meegenomen.
Mark, mijn leerkracht
Eigenlijk is Mark voor mij meer geweest dan alleen het onderwerp van dit portret. Hij was mijn leerkracht in het zesde leerjaar en tot vandaag blijft hij iemand waar ik naar opkijk. De manier waarop hij in het leven staat, hoe hij met jongeren omgaat en hoe hij altijd wel iets in handen heeft om mee bezig te zijn. Blijven zoeken, schrijven, en dat ook delen met anderen, altijd onder de mensen blijven.
We zien elkaar nog regelmatig. Soms spreken we af, soms komen we elkaar gewoon tegen. En met dit portret heb ik geprobeerd om hem een beetje vast te leggen. Omdat hij zelf altijd mensen documenteert via zijn boeken, wilde ik dat deze keer met beeld doen.
onzekerheid en structuur
Het portret is er uiteindelijk later gekomen dan ik zelf had verwacht. Dat had vooral te maken met onzekerheid. Over hoe ik had gefilmd, over hoe ik het verhaal moest vertellen, en over wat ik precies wilde tonen. Ik had veel materiaal en wist niet goed hoe ik daar structuur in moest brengen.
Uiteindelijk heb ik gekozen om te werken met kleine hoofdstukken en zo verschillende aspecten van zijn leven samen te brengen in één documentair portret.
doen in plaats van denken
Wat ik vooral heb geleerd, is dat je niet te veel moet blijven nadenken zonder te doen. Als je een idee hebt, moet je dat concreet maken. In stappen. Dat was iets wat bij mij lang ontbrak. Pas na een gastlezing op school ben ik dat anders beginnen aanpakken: referenties verzamelen, mijn sequence opnieuw bekijken, beelden selecteren, een back-up maken, en stap voor stap verder werken.
Daardoor is het mij uiteindelijk gelukt om dit na twee jaar af te werken.
sterktes en grenzen
Voor mij was dit niet alleen een project, maar ook een proces waarin ik veel over mezelf heb geleerd. Ik merk dat ik een verhaal kan vertellen en dat ik erin slaag om dat levend te houden, zeker wanneer het over iets menselijk en tijdloos gaat.
Tegelijk ben ik er ook achtergekomen dat filmen en monteren niet mijn sterkste kant zijn. Ik voel dat mijn rol eerder ligt in het bedenken van ideeën, het leggen van contacten en het dragen van een project. Het editen en monteren liggen mij minder, en misschien heeft dat er ook voor gezorgd dat dit zo lang heeft geduurd.
Maar net daardoor heb ik ook geleerd waar mijn sterktes liggen, en waar niet.
PS: never overpromise and underdeliver.